SOS competitie

De SOS competitie wordt georganiseerd door drie, samenwerkende, regionale bonden: de Stichts-Gooise-Schaakbond (SGS), Schaakbond Overijssel (SBO) en Oostelijke Schaakbond (OSBO). Sinds seizoen 2019-2020 vervangt deze gezamenlijke competitie de losse competities van de aparte onderbonden.

Er wordt gespeeld op de clubavond van de thuisclub, bij ons dinsdag. Ieder seizoen spelen we met diverse acht- en/of viertallen mee zodat iedereen ongeveer op zijn eigen niveau kan strijden.

Daarnaast word door de SGS ook een bekercompetitie georganiseerd, waar wij altijd aan deelnemen. Dit is nog geen overkoepelende competitie van de 3 bonden samen.

Seizoen 2020-2021

In het seizoen 2020-2021 speelt SC Woerden met de volgende teams in de SOS competitie:
Woerden 1 – Hoofdklasse A

  1. Selman Ercan
  2. Sten Goes
  3. Marcel van Oort
  4. Ed Oosterlaken
  5. Klaas Ouwens
  6. Marcel Schröer (team-captain)
  7. Hans van Steijn
  8. Jelle Wiering

Woerden 2 – 1e klasse A

  1. Martijn l’Ami
  2. Coen van Baren
  3. Ad Goes
  4. Henk de Heer (team-captain)
  5. Mark Pieterse
  6. Jan Pool
  7. Hans Tuit
  8. Bas Verberne

Woerden 3 – 3e klasse A

  1. Jaap Halbersma
  2. Henk Huizing
  3. Frans Janssen
  4. Ton de Nijs
  5. Aldo Oxener
  6. Wim Veelenturf (team-captain)
  7. Leo de Vos
  8. Jan Spruijt

De meest recente nieuwsberichten over deze competitie

  • Waarschijnlijk dachten ze bij Paul Keres dit seizoen: laten we de andere clubs ook maar eens een kans geven kampioen te worden. Daarom werd dit seizoen een team op pad wordt gestuurd is wat zwakker dan in voorgaande jaren.  Een aantal partijen gingen vrij gemakkelijk naar Woerden. Gerard Halve liet tegen Ed wat te veel gaten vallen achter zijn vooruit gesnelde pionnen en werd daar snel op afgerekend. Na een raak kwaiteits-offer op c3 kreeg ik al het materiaal met woekerrente van Guus Alberts terug. Jelle kreeg met zwart tegen Ritsaert Pel de door hem zo geliefde ruilvariant van het Slavisch op het bord. Na een 20-tal zetten vielen alle combinaties zijn kant op.  Er waren ook een tweetal partijen die vlot naar Paul Keres gingen. Hans speelde tegen Roel de Lange agressief en passief tegelijk. Dat combineerde slecht. Leen liet zich door Eddy Faverey op de damevleugel behoorlijk de kaas van het brood eten. Hij moest een stuk geven om erger te voorkomen en voorkwam het alsnog niet.  Daarmee was de tussenstand 3-2 in het voordeel van Woerden. de overige partijen konden nog alle kanten op. De 1e bord speler, Evert Rademakers, was een tegenstander van formaat. Hij speelde tegen Sten, die de laatste week “on fire” is. Evert had de pech dat hij een geniepig zij-variantje op het bord bracht dat door enkele Woerdense schakers al eens nader onder de loep was genomen. Het werd een prachtige partij waar de omstanders van smulden. Sten bleek de finesses in het middenspel goed in de vingers te hebben en trok aan het langste eind. Marcel van Oort speelde John van Rooij in eerste instantie van het bord, maar liet John weer helemaal terug komen. Marcel stond er korte tijd zelfs beroerd voor. In tijdnood trok hij het initiatief echter weer naar zich toe en won alsnog. Selman had tegen Paul van der Kooij met voorzichtig spel een stelling bereikt die hij moeilijk zou kunnen verliezen, maar ook lastig te winnen was. Met een schuin oog naar de andere partijen werd een klein beetje heen en weer geschoven. De stand was al 5-2 toen er eindelijk tekening kwam in de strijd. Paul vond het naarmate de tijd verstreek moeilijk om het evenwicht te bewaren en viel op het laatst om. Daarmee versloeg Woerden 1 Paul Keres 1 met 6-2. Zie: https://sosc.netstand.nl/pairings/view/6095

  • SOS: Woerden 1 – BSG 1 ()

    “Ik ben niet gevaccineerd,” was de eerste mededeling die ons door één van de BSG spelers werd gedaan. Een jaar of wat geleden zouden we toch raar opkijken van zo’n opmerking. Nu verblikten of verbloosden we niet, wasten nog eens goed onze handen en gingen lekker schaken. Want, oh wat hebben we er lang op moeten wachten om de tegenstander eens diep in de ogen te kunnen kijken. De laatste keer was Hoogland 1 tegen Woerden 1, de eerste en gelijk laatste wedstrijd van de SOS competitie van het vorige seizoen. In de hectische periode van de indeling van de SOS competitie, was BSG omhoog gepromoveerd naar de hoofdklasse. Desalniettemin had BSG een team op de been weten te brengen waar Woerden nog een fikse kluif aan had. Rob Disselhoff, de teamleider van het team uit Bussum, had zijn best gedaan om goed voor de dag te komen en kwam met een opstelling die op de meeste borden een gelijkwaardige strijd voorspelde. En zo ging het ook. Selman speelde met zwart een opening waar zijn tegenstander Mark Grondsma zelf ook jaren ervaring in had. Dat was duidelijk te zien. Uren lang hielden wij ons hart vast in de hoop dat Selman de aanval zou kunnen weerstaan. Gelukkig wist Selman alles onder controle te houden. Sten Goes had toevallig een groot deel van de Corona periode besteed aan het bestuderen van de variant die de onfortuinlijke Bert Kieboom op het bord bracht. Voordat Bert ook maar de kans had gehad te rokeren, ging er links en rechts al materiaal verloren. Zelf kwam ik vrij vlot op groot voordeel, gaf dat met één grafzet weer uit handen en wist met een gedurfde zet Timon Brouwer zo in verwarring te brengen, dat ik de winst alsnog naar me toe wist te trekken. Ed Oosterlaken was nog wat roestig en bereikte minder dan niets met de witte stukken. Hij moest tegen Iskander Schrijvers genoegen nemen met remise. Jelle Wiering en Rob Disselhoff speelden een wedstrijdje niets-doen. Na een paar uur surplace-schaak hadden ze er beiden genoeg van en tekenden ze de vrede. Klaas Ouwens had Ruben Piet een isolani bezorgd. Hij hield de pion uitstekend onder controle. De vraag of het genoeg was voor de winst, werd aan het einde van de avond positief beantwoord. Hans van Steijn speelde tegen Bert Balke een enerverende partij waarin beide spelers over een overwinning konden dromen. Uiteindelijk trok Hans aan het langste eind. Marcel van Oort speelde een slow-cooking partij tegen Melchior Brandenburg. Hier kon niet veel mis gaan, ware het niet dat de stand van de klok ons zorgen baarde. Gelukkig werd de vrede getekend voordat onze tijdnood fetishist het uit de hand had laten lopen. Zo eindigde Woerden 1 – BSG 1 in een 6-2 overwinning. Een mooi begin. Voor de details van de match, zie: https://sosc.netstand.nl/pairings/view/6066

  • Waar het vorige verslag eindigde met krachtige taal, die onze ambitie weergaf, werd de hoop op een kampioenschap deze avond snel de kop ingedrukt. Het team van Oud Zuylen kwam beter uit de startblokken dan wij. Naast me kreeg Klaas al vrij snel een remiseaanbod, wat hij na overleg en een eigen gang langs de borden afwees. De borden van Sten en Selman zagen er wel goed uit in mijn ogen. De rest was hooguit remise-achtig of minder. De eerste drie uitslagen waren remise, Ed was er blij mee, bij Jelle was het walging van zijn stelling en Klaas heeft het wel geprobeerd maar kwam niet verder dan het repeteren van zetten. Aan het bord van Martijn was vooraf gewaarschuwd voor saaie stellingen, maar daar heb je Martijn niet mee. Sterker nog, hij zette er zelf volledig op in. Na een solide verdediging te hebben opgezet wist hij zijn tegenstander nog net op remise te houden. Marcel Schröer begon een zet te laat met denken wat leidde tot een zware avond en dat koste een punt. Ongeveer dezelfde tijd scoorde MarcelO de gelijkmaker door een kwaliteitswinst uit te melken. Met 3-3 op het scorebord moesten nog twee partijen worden afgerond met de nodige tijdnood van dien. Sten wist een mooie opening tot een positief middenspel te brengen, maar aan het eind koos hij voor een verkeerde afwikkeling en verloor. Selman bracht enkele minuten door tussen de 10 en 20 seconden. Hij stelde extreme stressbeheersing ten toon, waar een enkele toeschouwer dat niet kon en een spontane kuch niet kon onderdrukken op een paar seconden van vlagval van zijn medespeler. Het mocht de uitslag van deze partij niet baten: Selman haalde het punt binnen waarmee de eindstand werd vastgesteld op 4-4. Met de desillusie in het lijf dronken we nog een gezellig drankje om het bittere van dit gelijkspel weg te spoelen. Gewoon op kracht verslagen, waar we wel 50 ratingpunten meer hadden gemiddeld. Met nog drie matches te gaan zullen we de koplopers blijven achtervolgen en onze repertoires bijschaven om weer sterker terug te keren.

  • in de SOS-competitie restte ons deze ronde niets dan de koplopers te achtervolgen, na een keer verloren en een keer gelijk gespeeld te hebben. Dinsdag 14 januari togen we daarom naar Zeist. De opstelling werd dit keer weer zeer zorgvuldig opgesteld, met een iets andere achterliggende gedachte, maar hetzelfde doel: winnen! En dus, daarom, aan bord 1, de trekker van ons team op dit moment. De man in vorm. De 2200-er in thuisschakerskleren. De kunsten van Selman Ercan konden deze avond worden aanschouwd, in optima forma. Hij rookte zijn tegenstander uit zijn hol met een Grieks offer, waarna de koning midden op het bord terecht kwam, terwijl de hulptroepen nog lusteloos opgesteld stonden in een verre uithoek. Aan bord 2, het geheime wapen. Ed Oosterlaken ingezet als supersub, welke club heeft die luxe? Ed kwam geweldig uit de opening, waarna zijn tegenstander vooral zichzelf in de nesten leek te werken. Ed zijn stukken vonden de natuurlijke weg naar de overwinning, waardoor hij nu 2 uit 2 scoort. Nog een korte zin tussendoor, die je niet veel zult lezen: Sten Goes verliest roemloos. Bord 4 toonde spektakel. Vooral achteraf bij het invoeren van de partij door Jelle Wiering zelf, en de beoordeling van de stelling heen en weer ging als de beat van een gemiddeld top 40 nummer. Een “stabiel puntje”… Bord 5. Ik zie het voor me: Erwin komt aan bij zijn tafel op het Tata Steel en schudt zijn tegenstander, Abdusattorov, de hand. Die kijkt hem wat nadenkend aan en zegt met een Oezbeeks accent: “l’Ami? l’Ami….? Are you….. ?” Erwin knikt, genoegzaam en met een tikkeltje trots antwoord hij: “Yes, I am the brother of Martijn”. Het bord van Martijn deed deze avond denken aan de binnenstad van Leiden: louter eenrichtingsverkeer. En Martijn was degene die reed. Aan bord 6 probeerde ik zelf een met aan zekerheid grenzend komende koningsaanval in te schatten. En toen die alsnog als verassing kwam was het zelfvertrouwen bij beide spelers al ver te zoeken. Ik had op zet 6 al een blundertje gemaakt, die de tegenstander over het hoofd zag. Het paardoffer op h7 van mijn tegenstander bleek ook niet echt goed te zijn. Het is nog 88 dagen te gaan tot Pasen, maar na een aantal fouten in tijdnood kozen we eieren voor ons geld. Bas Verberne speelde vandaag aan bord 7 en moest een Pirc slechten. Als voormalig Pirc speler dacht ik dat hij wat lastigere zetten had kunnen spelen om tot een gunstige stelling te komen, maar ik had zelf problemen genoeg om dit verder uit te denken. Uiteindelijk stond er een degelijke remise achter zijn naam. Last, but not least, Klaas Ouwens mocht zijn externe vertrouwen opvijzelen aan bord 8. Ook hier werd een degelijke pot gespeeld, waarbij Klaas in het eindspel een pion offerde en daardoor met zijn torens super actief werd, een stuk kon winnen en uiteindelijk ondekbaar mat zou gaan geven. Een mooie 6-2 overwinning, waardoor we 1 punt achter staan op de koploper Oud-Zuylen. Drie keer raden wie er 11 februari bij ons op de pijnbank mogen komen liggen….

  • Je kunt het je tegenwoordig als teamleider erg makkelijk maken door een Whatsapp groep op te starten voor je team. De ideeën en vragen komen vanzelf naar boven, zodat je niet overal zelf aan hoeft te denken. In dit geval was de vervanging van een uitvaller al geregeld nog voordat ik zelf de afmelding had gezien. Wat een top-team hebben we toch! Ook qua inzet en motivatie barst dit team uit zijn voegen. Dit bleek ook gisteravond, toen we thuis tegen De Rode Loper speelden. Het viel mij des te meer op, omdat mijn eigen inzet en motivatie even opgewarmd moesten worden. Dat begon met het weggeven van een stuk op zet 6. Vervolgens heb ik de rest van de avond tegen beter weten in, als straf-exercitie, getracht de winst nog zo gecompliceerd mogelijk te maken voor mijn tegenstander. Zo net over elven had die dit voor elkaar. Onderwijl zag ik tijdens een inventarisatieronde allemaal positieve Woerdense stellingen ontstaan op de bovenste borden. Daar leken we alles onder controle te hebben. Hans was als eerste klaar en scoorde een punt, dat is nog eens “invallen”! Bij Marcel Schröer zag ik na verloop van tijd een zwarte loper meer op het bord staan. Martijn naast me had het lastig en werd door zijn tegenstander onder druk gezet, waar zijn stelling uiteindelijk uit elkaar brokkelde. Sten speelde zoals het l’Ami bord doet verwachten: weer een vol punt. Selman was ook nooit de weg kwijt, kwam actief binnen op de zevende rij en schoof dit technisch naar de winst. De borden van Jelle en Bas waren voor mij minder snel in te schatten. Jelle won -hoe weet ik eigenlijk niet-, Bas leek mij niet beter te staan, maar in tijdnood draaiden de kansen en liepen Bas zijn pionnen harder dan die van zijn tegenstander. Marcel Schröer 1980 Jaap Kamminga 1903 1 – 0Selman Ercan 2027 Amir Banialhosseini 2068 1 – 0Sten Goes 2192 Mitchell Wallace 1764 1 – 0Jelle Wiering 2032 Eric van Aart 1824 1 – 0Bas Verberne 1866 Marcel Scholten 1818 1 – 0Hans van Steijn 1853 Jos Heesen 1806 1 – 0Marcel van Oort 1847 Peter Hoogakker 1804 0 – 1Martijn l’Ami 1827 Martijn Eefting 1876 0 – 1 Uitslag 6 – 2