Bij het ingaan van de voor het derde voorlaatste ronde, stonden we tweede. Op de clubavond werd er optimistisch gemompeld over kampioen proberen te worden. Maar dat was beslist niet realistisch: met twee matchpunten en vijf en een halve bordpunt minder dan koploper DSC Delft 5 lijkt de race gelopen. Dan zouden we in ieder geval van hekkensluiter Krimpen aan den IJssel 4 moeten winnen en in de laatste ronde ook nog van Delft zelf.
We begonnen met een minuut stilte voor Jan Timman. Dat was mooi. Het is een ontroerende gedachte dat in heel Nederland duizenden spelers tegelijk stil stonden bij overlijden van deze grote schaak held.
Annie de Jong was aan het achtste bord als eerste klaar. In een bekende opening leek zij in de problemen te komen door de vervelende penning van haar paard op f6 met Lg5. Ze joeg de loper naar h4 en rokeerde vervolgens. Dat gaf haar tegenstander de mogelijkheid om Pd5 te spelen waarna ze gedwongen was alsnog g5 te spelen. Haar tegenstander offerde een stuk op g5, maar speelde het niet nauwkeurig genoeg waardoor hij uiteindelijk gewoon een stuk zonder compensatie achter bleef staan. Het vervolg verliep soepel met mat op zet 33 (0-1).
Marjolein Theunissen was de tweede die haar partij beëindigde, alleen een stuk minder leuk. Haar tegenstander kwam 40 minuten te laat, wat vervelend is, maar geen reden om knullig te gaan zitten spelen. Ze reageerde helemaal verkeerd op de agressie die op het bord kwam en verloor in razend tempo veel te veel materiaal (1-1).
Gelukkig ging het bij Jory Koot heel wat beter. Normaal houdt hij wel van rustige potjes en een solide pionstructuur, maar de openingszetten van zijn tegenstander werkten als een rode lap. Als een malle stier gooide hij al zijn pionnen op de koningsvleugel naar voren. Niet helemaal zijn stijl, maar deze keer kon hij het echt niet laten. Zijn tegenstander deed daarna hetzelfde op de damevleugel waar de koning van Jory gerokeerd stond. Maar wit was sneller! Al vlug won hij inderdaad even later een pionnetje en kreeg hij de controle op de open h-lijn. Dit bood ook perspectief voor allerlei tactische wendingen. Na een blunder van de tegenstander won hij dan ook twee stukken en daarmee de partij (1-2).
Bij een speellocatie met zo’n bord aan de gevel vroeg Jean de Goeij zich af of het hier verplicht zou zijn de Bird’s opening te spelen. Dat was niet het geval en met wit opteerde hij ervoor te openen met een paard op de f-lijn. Er volgde een rustige partij die eigenlijk de hele tijd in evenwicht was. Geen van beide spelers begingen blunders of misten grote mogelijkheden. Na de 27e zet werd hem remise aangeboden en aangezien hij geen weg naar voordeel zag (zoals de computer later ook bevestigde met 0,00), werd de vrede getekend (1,5-2,5).
Zo was dus al heel snel de helft van de partijen gespeeld en de tussenstand was plezierig. Ad en Sjaak stonden op dat moment gelijkig, Tim stond heel mooi en Leen is gewoon Leen: die wint altijd.
Maar toen ging het mis.
De partij van Tim Groot Bruinderink begon gelijk, waarbij er tegengesteld gerokeerd werd. Beide spelers begonnen een aanval op de koning maar in een overwegende stelling maakte Tim een enorme blunder en was mat niet meer te vermijden (2,5-2,5).
De tegenstandster van Sjaak Oosterlaken speelde onbevangen en maakte de indruk goed te weten waar ze mee bezig was. Toen ze met haar dame twee ongedekte pionnen aanviel, vond hij niet de briljante zet die er volgens de computer wel degelijk was. In het vervolg miste ze een paar keer een betere variant en liet ze haar overwicht verwateren. Nadat zowel de lopers als de dames geruild waren, werd de vrede getekend (3-3).
Leen de Jong werd op de tweede zet uitgenodigd om een gambiet spelen. Hij nam de uitnodiging niet aan ‘uit angst om in zijn voorbereiding te komen’. Na wat wederzijdse onnauwkeurigheden ontstond een middenspel waar zijn tegenstander te maken kreeg met de nodige zwakheden in zijn stelling. Leen nam veel tijd om uit te vinden hoe de druk te kunnen verhogen zonder bevrijdingspogingen toe te laten. Nadat hij de controle over de c-lijn ophief, deed zijn tegenstander a tempo een slechte zet, vergezeld van een remiseaanbod.
Dat werd uiteraard geweigerd, want Leen stond prachtig en na nog een fout in een kansloos eindspel werd de tegenstander nog net voor de tijdcontrole zelfs mat gezet (3-4).
Het wachten was nu op Ad Goes. Die was met wit beland in de Oud Indische verdediging. Na elf zetten openingstheorie was de stelling gelijkwaardig. Na een hoop gedraai in het middenspel belandde hij in een eindspel waarbij het helaas snel bergafwaarts ging. Nadat hij een loper in liet sluiten was de strijd eigenlijk gestreden, zeker nadat hij ook nog wat pionnen weggaf (4-4).
De koploper kunnen we dus niet meer inhalen, DSC Delft 5 won doodleuk met 8-0. Daarmee hebben ze klasse 6L gewonnen. Woerden 3 staat derde en kan niet meer ingehaald worden door een ander team. Hierdoor hebben we ons keurig gehandhaafd in de zesde klasse, waaruit – in verband met de zevende klasse KNSB volgend jaar – maar liefst vier clubs zullen degraderen.
