Voor Woerden 3 zit het seizoen erop. In de laatste ronde moesten we tegen DSC Delft 5 die al hoog en breed kampioen waren, terwijl het voor ons zeker was dat we niet zouden degraderen naar de nieuwe zevende klasse van de KNSB. Onze tegenstander moest een beroep doen op drie invallers. Daarbij ging iets mis. Invaller Eén moest Invaller Twee ophalen, maar kon het adres aanvankelijk niet vinden. Toen dat toch eenmaal gelukt was, reden de twee naar Alphen aan den Rijn. Om half drie kwamen ze uiteindelijk, royaal te laat dus, in onze speelzaal aan.
Ook wij hadden een invaller nodig, Arjen van den Berg verving Ad Goes. Arjen speelde niet, want hij stond op het achtste bord opgesteld tegen Invaller Eén en ook Jean had een heel rustige middag, want hij had tegen Invaller Twee gemoeten.
Marjolein speelde tegen Invaller Drie. Haar behandeling van de opening was verre van vlekkeloos, maar haar tegenstander reageerde vrij passief en vergat het af te straffen. Ze kwam steeds beter te staan en er ontstond een stelling waar de puzzeltjes-opmerking ‘Wit aan zet en wint materiaal’ in de lucht hing. Met een fraai (schijn)offer van de dame won ze een paard en de partij.
Jory had tot dan toe al zijn partijen gewonnen voor Woerden 3! Zou hij de honderd procent halen?
Al gauw na de opening ging hij op jacht naar de loper op de witte velden. Hij had gezien dat die loper een zeer zwakke broeder zou worden wanneer in ieder geval de dames en de zwarte lopers geruild zouden worden. Hij begon met het ruilen van de dames; dat ging prima. Maar bij het ruilen van de lopers ging het mis. Wat blijkt: paarden kunnen ook achterwaartse zetten maken! Waarom heeft niemand hem dit verteld? Zijn hele plan, waar hij zoveel tijd in had gestoken, ging in rook op. Hij had geen tijd – en misschien ook geen zin – meer om zijn tegenstander uit balans te krijgen en bood remise aan. Dat werd aangenomen.
Met een verrassend schaak vroeg in de opening won Annie een pion, met een kansrijke positie. Daar kwam verandering in toen haar tegenstander kon profiteren van een onnauwkeurigheid op de dame-vleugel. Ze gebruikte veel van haar bedenktijd, met nog steeds een pion meer, maar kreeg niet een duidelijk idee hoe ze haar stelling nog verder kon verbeteren. Haar remiseaanbod werd geaccepteerd.
En zo stond het toen 4-1 voor ons. Maar zat er misschien nog meer in? Ook al is het om des keizers baard, winnen is altijd leuk!
De partij van Tim begon in een voor hem welbekende opening. Zijn tegenstander wist veel te druk te zetten en daardoor kwam hij in een wat benarde positie. Uiteindelijk wist hij de druk te vermijden maar kwam hij wel in een vele mindere stelling terecht. Hij probeerde af te wikkelen naar een eindspel, maar verloor iets te veel pionnen in het proces waardoor remise niet meer te houden was en hij dus verloor.
Na de opening ging Sjaak voor een koningsaanval. Er leken mooie dreigingen in de stelling te zitten. Hij offerde een pion om de aanval kracht bij te zetten. Helaas ontdekte hij te laat dat er een foutje in zijn berekeningen zat, waardoor het geplande paardoffer net niet zou werken. Dus daarom maar met de staart tussen de benen de aanval afgeblazen. Hij bleef dus een pion achter en zwart kon het initiatief overnemen. Een tweede pion volgde en op zet 40, ook al een tijdje behoorlijk in tijdnood en in een duidelijk mindere stelling, overzag hij een mataanval.
Leen had tot dan toe al zijn partijen gewonnen voor Woerden 3! Zou hij de honderd procent halen?
Na een rustige opening ging het in het middenspel fout. Zijn tegenstander veroverde een dominant veld, hetgeen na stukkenruil resulteerde in een gedekte vrijpion met een goede loper, dus: al zijn pionnen op de andere kleur. Leen bleef daarentegen zitten met een slechte loper, geblokkeerd door pionnen met dezelfde kleur. In deze waarschijnlijk in hogere zin verloren stand, wist hij een soort vesting te bouwen om het nog een paar uur uit te kunnen houden. Met succes, leek het, maar in het zicht van de haven, juist op het moment dat alle gevaar geweken was, maakte hij op de 58e zet de beslissende fout.
Woerden 3 (Jean de Goeij, Ad Goes, Tim Groot Bruinderink, Leen de Jong, Annie de Jong, Jory Koot, Sjaak Oosterlaken en Marjolein Theunissen) bleven dus steken op 4-4. Wel kunnen we zeggen dat DSC Delft 5 hierdoor ‘slechts’ 13 matchpunten heeft weten te scoren!
Absolute topscorers bij ons waren Leen (6 uit 7) en Jory (5,5 uit 6). We hebben zes keer invallers nodig gehad (nog bedankt, Arjen van den Berg, Frans Janssen, Frerik Meijer, Hans Ossebaar, Pia Sprong en Willem Vink) die zeer verdienstelijk 4,5 uit 6 gescoord hebben. We hebben het al met al goed gedaan en kunnen tevreden terugkijken op een mooi seizoen!